ప్రధాన మెనూను తెరువు

సెనెగల్ [2][3] అధికారిక నామం: రిపబ్లిక్ ఆఫ్ సెనెగల్. ఇది పశ్చిమ ఆఫ్రికా లోని ఒక దేశం. దీని పశ్చిమసరిహద్దులో అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం, ఉత్తరసరిహద్దులో మౌరిటానియ, తూర్పుసరిహద్దులో మాలి, దక్షిణసరిహద్దులో గినియా, గినియా-బిస్సావులు ఉన్నాయి. దేశవైశాల్యం 197,000 చ.కి.మీ, జనసంఖ్య 1,17,00,000. దీని రాజధాని డకార్ నగరం. గాంబియా నది ఒడ్డున సెనగల్ దేశానికి చెందిన సన్నని చీలిక వంటి భూభాగం సెనగల్ దక్షిణప్రాంతంలోఉన్న కసామన్సు ప్రాంతాన్ని మిగిలిన దేశం నుండి విడదీస్తుంది. సెనెగల్ కేప్ వెర్డేతో సముద్ర సరిహద్దును పంచుకుంటుంది. సెనెగల్ ఆర్ధిక, రాజకీయ రాజధాని డాకర్.

République du Senegal
రిపబ్లిక్ ఆఫ్ సెనెగల్
Flag of సెనెగల్ సెనెగల్ యొక్క చిహ్నం
నినాదం
"Un Peuple, Un But, Une Foi"  (French)
"One People, One Goal, One Faith"
జాతీయగీతం
Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons
సెనెగల్ యొక్క స్థానం
రాజధాని
(మరియు అతిపెద్ద నగరం)
డకార్
14°40′N 17°25′W / 14.667°N 17.417°W / 14.667; -17.417
అధికార భాషలు French
గుర్తింపు పొందిన ప్రాంతీయ భాషలు Wolof (spoken by 94 percent)
ప్రజానామము Senegalese
ప్రభుత్వం Semi-presidential republic
 -  President Abdoulaye Wade
 -  Prime Minister Cheikh Hadjibou Soumaré
Independence
 -  from France 20 August 1960 
 -  జలాలు (%) 2.1
జనాభా
 -  2005 అంచనా 11,658,000 (72nd)
జీడీపీ (PPP) 2007 అంచనా
 -  మొత్తం $20.688 billion[1] 
 -  తలసరి $1,692[1] 
జీడీపీ (nominal) 2007 అంచనా
 -  మొత్తం $11.183 billion[1] (112nd)
 -  తలసరి $914[1] (137th)
Gini? (1995) 41.3 (medium
మా.సూ (హెచ్.డి.ఐ) (2008) Increase0.502 (medium) (153వది)
కరెన్సీ CFA franc (XOF)
కాలాంశం UTC
ఇంటర్నెట్ డొమైన్ కోడ్ .sn
కాలింగ్ కోడ్ +221

సమైఖ్య పాక్షిక ప్రెసిడెన్షియల్ రిపబ్లిక్ ఓల్డు వరల్డు (ఆఫ్రో-యురేషియా) పశ్చిమాంత దేశంగా ఉంది.[4] తూర్పు, ఉత్తర సరిహద్దులుగా ఉన్న సెనెగల్ నది పేరు కారణంగా దేశానికి సెనగల్ అనే పేరు వచ్చింది. సెనెగల్ దాదాపుగా 1,97,000 చ.కి.మీ. వైశాల్యం కలిగి ఉంది. దేశజనసంఖ్య దాదాపు 15 మిలియన్లుగా అంచనా వేయబడింది. వర్షాకాలం ఉన్నప్పటికీ దేశంలో సాహిలియను వాతావరణం ఉంటుంది.

సంస్కృతుల ప్రభావాలుసవరించు

ఆధునిక సెనెగల్ భూభాగంలో చరిత్ర పూర్వం నుండి వివిధ జాతులకు చెందిన ప్రజలు నివసించారు. రాజ్యాలు 7 వ శతాబ్దం ప్రాంతంలో నిర్వహిత రాజ్యాలు ఉద్భవించాయి. దేశంలోని కొన్ని భాగాలు జోలోఫ్ సామ్రాజ్యం వంటి ప్రముఖ ప్రాంతీయ సామ్రాజ్యాలచే పాలించబడ్డాయి. ప్రస్తుతం సెనెగల్ ఐరోపా వలసవాద మూలాలు ఉన్నాయి. ఇది 15 వ శతాబ్దం మధ్యలో ప్రారంభమైంది. ఈ ప్రాంతంలో వివిధ వాణిజ్యం కొరకు అనేక ఐరోపా శక్తులు పోటీ పడ్డాయి. తీరప్రాంత వ్యాపార కూడళ్ళు క్రమంగా ప్రధాన భూభాగాన్ని నియంత్రణకు దారితీసింది. 19 వ శతాబ్దం నాటికి స్థానిక నిరోధకతకు మధ్య ఉన్నప్పటికీ ఈ ప్రాంతంలో ఫ్రెంచి పాలన మొదలైంది. 1960 లో ఫ్రాన్సు నుండి సెనెగల్ శాంతియుతంగా స్వాతంత్ర్యం పొందింది. ఇది ఆఫ్రికాలో మరింత రాజకీయ స్థిరత్వం ఉన్న దేశాలలో ఒకటిగా ఉందిగా గుర్తించబడుతుంది.

సెనెగల్ ఆర్ధిక వ్యవస్థ ఎక్కువగా అత్యవసర వస్తువులు, సహజ వనరులపై ఆధారపడి ఉంది. ప్రధాన పరిశ్రమలలో చేపల ప్రాసెసింగు, ఫాస్ఫేటు మైనింగు, ఎరువులు ఉత్పత్తి, పెట్రోలియం రిఫైనింగు, నిర్మాణ వస్తువులు, ఓడ నిర్మాణం, మరమ్మత్తు మొదలైనవి ప్రాధాన్యత ఉన్నాయి. పలు ఆఫ్రికా దేశాలలో ఉన్నట్లు వ్యవసాయం ప్రధాన రంగంగా ఉంది. సెనెగల్ అనేక ప్రధాన వాణిజ్య పంటలను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. వీటిలో వేరుశెనగ, చెరకు, పత్తి, ఆకుపచ్చ బీన్సు, టమోటాలు, పుచ్చకాయలు, మామిడి పంటలు ఉన్నాయి. [5] రాజకీయ స్థిరత్వం కారణంగా పర్యాటక రంగం అభివృద్ధి చెందుతూ ఉంది.

బహుళజాతి, లౌకిక దేశంగా ఉన్న సెనెగల్ ప్రజలను ప్రధానంగా సున్ని ముస్లిం, సుఫీ, అనిమిస్టు మతాలు ప్రభావితం చేస్తున్నాయి. అనేక స్థానిక భాషలు వాడుకలో ఉన్నప్పటికీ ఫ్రెంచి అధికారిక భాషగా ఉంది. 2012 ఏప్రెలు నుండి మాకీ సాలు సెనెగల్ అధ్యక్షుడుగా ఉన్నాడు. 1970 నుండి సెనెగల్ ఆర్గనైజేషన్ ఇంటర్నేషనల్ డి లా ఫ్రాంకోఫోను సభ్యదేశంగా ఉంది.

చరిత్రసవరించు

వసల రాజ్యాలకు పూర్వంసవరించు

ఈ ప్రాంతం అంతటా సాగించిన పురావస్తు అన్వేషణలు సెనెగల్ చారిత్రక పూర్వకాలాలలో నివసిత ప్రాంతంగా ఉండేదని తెలియజేస్తున్నాయి. ఈ ప్రాంతాంతాన్ని అనేక జాతుల సమూహాలు నిరంతరం ఆక్రమించాయని పురావస్తు అన్వేషణలు సూచిస్తున్నాయి. 7 వ శతాబ్దంలో ఈ ప్రాంతంలో రాజ్యాలు సృష్టించబడ్డాయి. 9 వ శతాబ్దంలో తకుర్రు, 13 వ, 14 వ శతాబ్దాలలో జోల్ఫు సామ్రాజ్యం పాలించింది. తూర్పు సెనెగల్ ఘనా సామ్రాజ్యంలో భాగంగా ఉంది.

అల్మోరావిడు రాజవంశం (మఘ్రేబు)నికి చెందిన టౌకౌలెయూరు, సోనిన్కేలు ఈ ప్రాంతంలో ఇస్లాంను పరిచయం చేసారు. తద్వారా అది అల్మోరావిడు, టౌకులేరు మిత్రుల సహాయంతో ప్రచారం చేయబడింది. ఈ ఉద్యమం సాంప్రదాయ మతాలు (ముఖ్యంగా సెరెస్ల జాతులు)నుండి ప్రతిఘటనను ఎదుర్కొంది.[6][7]

13 వ - 14 వ శతాబ్దాలలో ఈ ప్రాంతం తూర్పున సామ్రాజ్యాల ఆధీనంలోకి వచ్చింది. ఈ సమయంలో సెనెగల్ జోలోఫు సామ్రాజ్యం కూడా స్థాపించబడింది. సెనెగాంబియా ప్రాంతంలో 1300 - 1900 ల మధ్య కాలంలో జనాభాలో మూడింట ఒక వంతు మంది బానిసలుగా ఉన్నారు. సాధారణంగా యుద్ధాల్లో తీసుకురాబడిన బందీలుగా వీరు ఈ ప్రాంతానికి తీసుకుని రాబడ్డారు.[8]

14 వ శతాబ్దంలో జోలోఫు సామ్రాజ్యం కయోరు, బావోల్, సిన్, సలోమ్, వాలో, ఫుటో టోరో, బాంబోకు రాజ్యాలు (ప్రస్తుతం పశ్చిమ ఆఫ్రికాలోని అనేక రాజ్యాలు)లతో ఐఖ్యత ఏర్పరచుకుని చాలా శక్తివంతంగా మారింది. సైనిక విజయంతో నిర్మించిన సామ్రాజ్యం కంటే అనేక రాష్ట్రాలతో కూడిన ఒక స్వచ్ఛంద సమాఖ్యగా ఇది రూపొందించబడింది.[9][10]

ఈ సామ్రాజ్యం అనేకమంది జాతుల సంకీర్ణంతో రూపుదిద్దుకొన్నప్పటికీ కొంతమంది సేరరు,[11][12]కొంతమంది టౌకోలూరు ప్రజలు (పలు స్థానిక సమూహాలతో సంకీర్ణం) స్థాపించారు. కాని 1549 లో లీలే ఫౌలి ఫాకు ఓటమిపొంది చంపబడడంతో ఈ సాంరాజ్యం కూలిపోయింది.

వలసరాజ్యాల పాలనసవరించు

15 వ శతాబ్దం మధ్యకాలంలో పోర్చుగీసు సెనెగల్ తీరప్రాంతంలో అడుగుపెట్టింది. తరువాత ఫ్రెంచి వంటి ఇతర దేశాలకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న వ్యాపారులు వారిని అనుసరించారు.[13] పోర్చుగలు, నెదర్లాండ్సు, గ్రేటు బ్రిటను వంటి అనేక ఐరోపా అధికారాలు -15 వ శతాబ్దం నుండి ఈ ప్రాంతంలో వాణిజ్యం కోసం పోటీ పడ్డాయి. 1677 లో ఫ్రెంచి నియంత్రణలోకి మారిన గోరీ ద్వీపం (ఆధునిక డాకరు ద్వీపం సమీపంలో)ప్రధాన భూభాగంలో పోరాడుతున్న పోరాటనాయకుల నుండి బానిసలను కొనుగోలు చేయడానికి ఒక ఆధారంగా ఉపయోగించబడి అట్లాంటికు బానిస వాణిజ్యం ప్రధాన డిపాచూరు కేంద్రంగా మారింది.[14][15]

 
18 వ శతాబ్దంలో గోరీలోని బానిస వ్యాపారులు

ఐరోపా మిషనరీలు 19 వ శతాబ్దంలో సెనెగల్, కాసామన్సు ప్రాంతాలకు క్రైస్తవ మతాన్ని పరిచయం చేశారు. 1850 లలో మాత్రమే ఫ్రెంచి వారు సెనెగల్స్ ప్రధాన భూభాగానికి విస్తరించడం ప్రారంభించి బానిసత్వాన్ని నిర్మూలించారు.[16] తరువాత ఫ్రెంచి కాలనీవాదులు క్రమక్రమంగా గవర్నరు లూయిస్ ఫాయిఫెర్బే సాయంతో సిన్ మరియు సాలౌం తప్ప మిగిలిన అన్ని రాజ్యాలను (వాలో, కాయరు, బొయలు, జొలోఫు సాంరాజ్యం) విలీనం చేసుకున్నారు.[9][17] ఫాస్-గాలోజినా ఆదేశంతో యోరో డ్యో లూయిసు ఫాయిఫెర్బే (1861 నుండి 1914 వరకూ వాలో (ఓయులో) ప్రతినిధిగా ఉన్నాడు) ఆధీనంలో ఉన్న వాలోను స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.[18][19] ఫ్రెంచి విస్తరణకు సెనెగల్ ప్రజల నిరోధకత ప్రదర్శిస్తూ లాట్-డియోర్, కాయార్ డామేల్ మరియు మాడ్ ఒక సినిగ్ కుంబా నఫ్ఫెనె ఫామాక్ జూఫ్, మాద్ సిన్నిగ్ ఆఫ్ సిన్, లాగెండ్ ప్రాంతాలలో వారి లాభదాయకమైన బానిస వాణిజ్యాన్ని తగ్గించడం ఫలితంగా "లొగందెమె యుద్ధం " దారితీసింది.

స్వాతంత్రం (1960)సవరించు

1959 ఏప్రెలు 4 న సెనెగల్, ఫ్రెంచి సుడాన్ మాలి సమాఖ్యను ఏర్పాటుచేయడానికి విలీనం అయ్యాయి. ఇది 1960 జూను 20 న పూర్తిగా స్వతంత్రంగా మారింది. 1960 ఏప్రెలు 4 న ఫ్రాంసుతో అధికార బదిలీ ఒప్పందం మీద సంతకం తరువాత అది పూర్తిగా స్వతంత్రం పొందింది. అంతర్గత రాజకీయ ఇబ్బందుల కారణంగా సమాఖ్య ఆగష్టు 20 న సెనెగల్, ఫ్రెంచి సుడాన్ (రిపబ్లికు అఫ్ మాలి పేరు మార్చబడింది) విడివిడిగా స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించి విడిపోయాయి.

1960 సెప్టెంబరులోబ్లియోపోల్డు సెడారు సెనెఘరు సెనెగల్ మొదటి అధ్యక్షుడిగా ఉన్నాడు. సెనెగర్ చాలా బాగా చదువుకున్న వ్యక్తి. ఆయన ఫ్రాంసులో విద్యాభ్యాసం చేశాడు. అతను వ్యక్తిగతంగా సెనెగలీస్ జాతీయ గీతం "పినుసెజి టౌసు వోసు కొరాసు, ఫ్రాపెజు లెసు బలాఫోంసు " రూపొందించిన కవి, తత్వవేత్తగా గుర్తించబడ్డాడు. ప్రో-ఆఫ్రికా పౌరుడిగా ఆయన ఆఫ్రికా సోషలిజం బ్రాండును సూచించాడు.[20]

 
కలోనియల్ సెయింట్ లూయిస్ సి. 1900. ర్యూ లిబనులో ఐరోపియన్లు, ఆఫ్రికన్లు

1980 లో రాష్ట్రపతి సెంఘరు రాజకీయాల నుండి విరమణ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. మరుసటి సంవత్సరం ఆయన 1981 లో తన హస్థగత వారసుడు అబ్డౌ డియోఫుకు అధికారాన్ని ఇచ్చాడు. 1982 లో డియోఫుకు వ్యతిరేకంగా ఎన్నికలలో పోటీచేసిన మాజీ ప్రధానమంత్రి మమడో డియా ఓడిపోయాడు. సెంఘరు ఫ్రాన్సుకు వెళ్లాడు. తరువాత ఆయన 96 సంవత్సరాల వయసులో మరణించాడు.


1980 వ దశకంలో బుకాబారు లాం మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత మొదటిసారిగా టకులారు ప్రముఖులు, యోరో డ్యూ సంకలనం చేసిన సెనెగల్లీ మౌఖిక చరిత్రను కనుగొన్నారు. ఇది నైలు నది నుండి పశ్చిమ ఆఫ్రికాలోకి వలసలని నమోదు చేసింది: వీరు తూర్పుప్రాంత సంప్రదాయ మూలం కలిగిన సెనెగలు నది, నుండి నైజరు నదీ ముఖద్వారానికి చెందిన ప్రజలు.[21]

1982 ఫిబ్రవరి 1 న నామమాత్ర " సెనెగాంబియా సమాఖ్య " ఏర్పాటు చేయడానికి సెనెగల్ గాంబియాతో కలిసింది. 1989 లో ఈ సమాఖ్య రద్దు చేయబడింది. శాంతి చర్చలు ఉన్నప్పటికీ దక్షిణ వర్జీనిస్టు బృందం కామమాన్సు (డెమోక్రటికు ఫోర్సెసు ఆఫ్ కాసామన్సు) నుండి పనిచేస్తూ 1982 నుండి ప్రభుత్వ దళాలతో పోరాడుతూ ఉంది. 21 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో హింస సద్దుమణిగింది. అధ్యక్షుడు మాకీ సాల్ 2012 డిసెంబరులో రోములో తిరుగుబాటుదారులతో చర్చలు జరిపారు.[22]

1981 - 2000 మధ్యకాలంలో అబ్దేవు డియోఫు అధ్యక్షుడుగా పనిచేసాడు. ఆయన విస్తృత రాజకీయ భాగస్వామ్యాన్ని ప్రోత్సహించారు, ఆర్థిక వ్యవస్థలో ప్రభుత్వం జోక్యం తగ్గించాడు, ముఖ్యంగా ఇతర అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలతో సెనెగల్ దౌత్య కార్యక్రమాలను విస్తరించారు. అంతర్గత దేశీయ రాజకీయాలు కొన్నిమార్లు వీధి హింస, సరిహద్దు ఉద్రిక్తతలు, దక్షిణ ప్రాంతంలో వేర్పాటువాద కాసమంసు ఉద్యమంలో హింస చోటుచేసుకున్నాయి. అయినప్పటికీ ప్రజాస్వామ్యానికి, మానవ హక్కులకు సెనెగల్ నిబద్ధత బలపడింది. అబ్దుయ్ డియోఫ్ అధ్యక్ష పదవికి నాలుగు సార్లు పనిచేశాడు.

1999 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో ప్రతిపక్ష నేత అబ్దౌలయె వాడే డియోఫెను ఓడించాడు. అంతర్జాతీయ పరిశీలకులు ఎన్నికలు స్వేచ్ఛాయుతంగా, న్యాయంగా జరిగాయని అంగీకరించారు. సెనెగల్ దాని రెండవ శాంతియుత అధికార బదిలీ చూసింది. ఒక రాజకీయ పార్టీ నుండి మరొక పార్టీకు మొదటిసారిగా అధికారం శాంతియుతంగా బదిలీ చేయబడింది. 2004 డిసెంబరు 30 న అధ్యక్షుడు వాడే, కాసమాన్సు ప్రాంతంలో వేర్పాటువాద బృందంతో శాంతి ఒప్పందంపై సంతకం చేస్తానని ప్రకటించాడు. అయితే ఇది ఇంకా అమలు చేయలేదు. 2005 లో మొదటి విడత చర్చలు జరిగినప్పటికీ ఫలితాలు తీర్మానం చేయబడలేదు.

భౌగోళికంసవరించు

 
Senegal map of Köppen climate classification
 
Landscape of Casamance

సెనెగల్ ఆఫ్రికా ఖండంలో పశ్చిమప్రాంతంలో ఉంది. ఇది అక్షాంశాల 12 ° నుండి 17 ° ఉత్తర అక్షాంశం,11 ° నుండి 18 ° పశ్చిమ రేఖాంశంలో ఉంది.

సెనెగల్ పశ్చిమసరిహద్దులో అట్లాంటికు మహాసముద్రం, ఉత్తరసరిహద్దులో మౌరిటానియ, తూర్పుసరిహద్దులో మాలి, దక్షిణసరిహద్దులో గినియా, గినియా-బిసావు ఉన్నాయి.

సెనెగలీస్ భూభాగంలో రోలింగ్ ఇసుక మైదానాలు ఉన్నాయి. ఇవి ఆగ్నేయ ప్రాంతంలో పర్వతపాదాల వరకు పెరుగాయి. ఇక్కడ సెనెగల్ ఎత్తైన ప్రదేశం కూడా కనుగొనబడింది. ఇది నేపాన్ దియాఖ ఆగ్నేయంలో (ఎత్తు 648 మీ (2,126 అడుగులు)) న 2.7 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది.[23] ఉత్తర సరిహద్దును సెనెగల్ నది ఏర్పరుస్తూ ఉంది. ఇతర నదులు గాంబియా, కాసామన్సు నది ఉన్నాయి. రాజధాని డాకర్ ఆఫ్రికా ఖండాంతర మద్య పశ్చిమ ప్రాంతంలోని కాప్-వెర్ట్ ద్వీపకల్పంలో ఉంది.


కేప్ వర్దె ద్వీపాలు సెనెగలిస్ తీరానికి 560 కిలోమీటర్ల (350 మైళ్ళు) దూరంలో ఉన్నాయి. కాని కాప్-వెర్ట్ ("కేప్ గ్రీన్") 105 మీటర్ల (344 అడుగులు) "లెస్ మమ్మీల్స్" పాదాల వద్ద ఒక సముద్రపు ప్రదేశం. కేప్-వెర్ట్ ద్వీపకల్పం ఒక చివరిలో సెనెగల్ రాజధాని డాకరు ఉంది.

వాతావరణంసవరించు

 
Beach at N'Gor

ఈశాన్య శీతాకాల పవనాలు, నైరుతి వేసవి పవనాల ఫలితంగా పొడి, తేమ రుతువులతో ఏడాది పొడవునా సెనెగల్ ఉష్ణమండల వాతావరణాన్ని కలిగి ఉంటుంది. పొడి వాతావరణం (డిసెంబరు నుండి ఏప్రిలు వరకు) వేడి, పొడి, హార్మట్టను పవనాలు ఆధిపత్యం వహిస్తుంది.[24] జూన్ మరియు అక్టోబరు మధ్య గరిష్ట ఉష్ణోగ్రతలు సగటు 30 ° సెం (86.0 ° ఫా), కనిష్ట ఉష్ణోగ్రత 24.2 ° సెం (75.6 ° ఫా) ఉంటుంది. డాకర్ వార్షిక వర్షపాతం సుమారు 600 మి.మీ (24 in) ఉంటుంది. డిసెంబరు నుండి ఫిబ్రవరి వరకు గరిష్ట ఉష్ణోగ్రతలు 25.7 ° సెం (78.3 ° ఫా), కనిష్ట ఉష్ణోగ్రతలు 18 ° సెం (64.4 ° ఫా) ఉంటుంది.[25]

తీరప్రాంతంలో (ఉదాహరణకు, కాయలాకు టాంబాకౌండలలో సగటు రోజువారీ ఉష్ణోగ్రతలు మే 30 ° సెం (86.0 ° ఫా), 32.7 ° సెం(90.9 ° ఫా) ఉంటుంది, డాకరు 23.2 ° సెం(73.8 ° ఫా)),[26] వార్షికంగా 1,500 మి.మీ (59.1 అం) కన్నా ఎక్కువ వర్షపాతం గణనీయంగా దక్షిణంగా అధికరిస్తుంది.

సుదూర ప్రాంతములో ముఖ్యంగా ఎడారి ప్రారంభమయ్యే మాలి సరిహద్దులో టాంబుకౌడలో, ఉష్ణోగ్రతలు 54 ° సెం (129.2 ° ఫా) కి చేరతాయి. దేశంలోని ఉత్తర భాగంలో వేడిగా ఉన్న ఎడారి వాతావరణం ఉంది. మధ్య భాగం వేడి సెమీ వాయు వాతావరణం కలిగి ఉంటుంది. దక్షిణ భాగం ఉష్ణమండల తడి, పొడి వాతావరణం కలిగి ఉంటుంది. సెనెగల్ ప్రధానంగా ఎండ, పొడి వాతావరణం కలిగిన దేశం.

ఆర్ధికరంగంసవరించు

 
A proportional representation of Senegal's exports

1993 లో దాని ఆర్ధికవ్యవస్థ 1993 లో 2.1% క్షీణించింది. సెనెగల్ అంతర్జాతీయ ఆర్ధిక సహాయంతో ఒక ప్రధాన ఆర్ధిక సంస్కరణ కార్యక్రమాన్ని స్థాపించింది. ఈ సంస్కరణ దేశం కరెన్సీ (సి.ఎఫ్.ఎ. ఫ్రాంకు) 50% విలువ తగ్గింపుతో ప్రారంభమైంది. ప్రభుత్వ ధరల నియంత్రణలు, రాయితీలు కూడా తొలగించబడ్డాయి. దీని ఫలితంగా సెనెగల్ ద్రవ్యోల్బణం తగ్గిపోయింది. పెట్టుబడులు పెరిగాయి 1995 - 2001 మధ్య స్థూల దేశీయ ఉత్పత్తి సంవత్సరానికి సుమారు 5% అభివృద్ధి చెందింది.[24]

ప్రధాన పరిశ్రమలలో ఆహార ప్రాసెసింగు, మైనింగు, సిమెంటు, కృత్రిమ ఎరువులు, రసాయనాలు, వస్త్రాలు, దిగుమతి చేసుకున్న పెట్రోలియం, పర్యాటక రంగం ప్రాధాన్యత వహిస్తూ ఉన్నాయి. చేపలు, రసాయనాలు, పత్తి, బట్టలు, వేరుశెనగ, కాల్షియం ఫాస్ఫేటు ఎగుమతి చేయబడుతూ ఉన్నాయి. ప్రధాన విదేశీ మార్కెట్టు భారతదేశం 26.7% ఎగుమతులు (1998 నాటికి). ఇతర విదేశీ మార్కెట్లలో యునైటెడ్ స్టేట్సు, ఇటలీ, యునైటెడ్ కింగ్డం ఉన్నాయి.


 
డాకర్లో ఫిషింగ్ బోట్లు

సెనెగలుకు 12-నాటికలు మైలు (22 కిమీ; 14 మైళ్ళు) ప్రత్యేకమైన మత్స్య మండలం ఉంది. ఇది ఇటీవలి సంవత్సరాలలో క్రమంగా ఉల్లంఘించబడుతోంది (2014 నాటికి). దేశంలోని మత్స్యకారుల ద్వారా ప్రతి సంవత్సరం 3,00,000 టన్నుల చేపలు చట్టవిరుద్ధమైన ఫిషింగులో కోల్పోతాయని అంచనా వేయబడింది. సెనెగల్ ప్రభుత్వం ఫిషింగ్ ట్రైలర్లచే చేపట్టే అక్రమ ఫిషింగును నియంత్రించడానికి ప్రయత్నించింది. వీరిలో కొందరు రష్యా, మౌరిటానియ, బెలిజ్, ఉక్రెయిన్ మత్స్యకారులు నమోదు చేయబడ్డారు. 2014 జనవరిలో రష్యా మత్స్యకారుడు " ఒలేగ్ నడేడోవు " గునియా-బిసావుతో సముద్ర సరిహద్దుకు దగ్గరగా ఉన్న సెనెగలు అధికారులు స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[27]


వెస్ట్ ఆఫ్రికన్ ఎకనామిక్ అండ్ మానిటరీ యూనియన్ (WAEMU) లో సభ్యదేశంగా సెనెగల్ సమైఖ్య బాహ్య సుంకంతో అధిక ప్రాంతీయ అనుసంధానంతో పని చేస్తుంది. సెనెగల్ " ఆఫ్రికన్ లోని ఆర్గనైజేషన్ ఫర్ ది హార్మోనిజేషన్ ఆఫ్ బిజినెస్ లా ఇన్ ఆఫ్రికా " లో కూడా సభ్యదేశంగా ఉంది.[28]

1996 లో సెనెగల్ పూర్తి ఇంటర్నెట్ కనెక్టివిటీని సాధించింది. సమాచార సాంకేతిక ఆధారిత సేవలలో చిన్న విప్లవం సృష్టించింది. ప్రైవేట్ భాగస్వామ్యం ప్రస్తుతం జి.డి.పి.లో 82% వాటాను కలిగి ఉంది. ప్రతికూలలో దీర్ఘకాలిక అధిక నిరుద్యోగం, సాంఘిక ఆర్ధిక అసమానత, బాల్య నేరస్తులు, మాదకద్రవ్య వ్యసనం మొదలైన లోతైన నగరప్రాంతీయ సమస్యలను ఎదుర్కొంటుంది. [29]


సెనెగల్ అంతర్జాతీయ అభివృద్ధి సహాయం ప్రధాన గ్రహీతగా ఉంది. విరాళాలలో యునైటెడ్ స్టేట్సు ఏజెన్సీ ఫర్ ఇంటర్నేషనల్ డెవలప్మెంట్, జపాన్, ఫ్రాన్సు, చైనా ఉన్నాయి. 1963 నుండి 3000 మందికి పైగా పీసు కార్ప్సు వాలంటీర్లు సెనెగల్ పౌరులు పనిచేశారు.[30]

Demographicsసవరించు

 
Senegal's population from 1962 to 2004
 
Population pyramid 2016

Senegal has a population of around 15.4 million[31], about 42 percent of whom live in rural areas. Density in these areas varies from about 77 inhabitants per square kilometre (200/sq mi) in the west-central region to 2 per square kilometre (5.2/sq mi) in the arid eastern section.

Ethnic groupsసవరించు

Senegal has a wide variety of ethnic groups and, as in most West African countries, several languages are widely spoken. The Wolof are the largest single ethnic group in Senegal at 43 percent; the Fula[32] and Toucouleur (also known as Halpulaar'en, literally "Pulaar-speakers") (24%) are the second biggest group, followed by the Serer (14.7%),[33] then others such as Jola (4%), Mandinka (3%), Maures or (Naarkajors), Soninke, Bassari and many smaller communities (9%). (See also the Bedick ethnic group.)

About 50,000 Europeans (mostly French) and Lebanese[34] as well as smaller numbers of Mauritanians and Moroccans[ఉల్లేఖన అవసరం] reside in Senegal, mainly in the cities and some retirees who reside in the resort towns around Mbour. The majority of Lebanese work in commerce.[35] The country experienced a wave of immigration from France in the decades between World War II and Senegalese independence; most of these French people purchased homes in Dakar or other major urban centers.[36] Also located primarily in urban settings are small Vietnamese communities as well as a growing number of Chinese immigrant traders, each numbering perhaps a few hundred people.[37][38] There are also tens of thousands of Mauritanian refugees in Senegal, primarily in the country's north.[39]

According to the World Refugee Survey 2008, published by the U.S. Committee for Refugees and Immigrants, Senegal has a population of refugees and asylum seekers numbering approximately 23,800 in 2007. The majority of this population (20,200) is from Mauritania. Refugees live in N'dioum, Dodel, and small settlements along the Senegal River valley.[40]

Languagesసవరించు

French is the official language, spoken at least by all those who enjoyed several years in the educational system that is of French origin (Koranic schools are even more popular, but Arabic is not widely spoken outside of the context of recitation). Most people also speak their own ethnic language while, especially in Dakar, Wolof is the lingua franca.[41] Pulaar is spoken by the Fulas and Toucouleur. The Serer language is widely spoken by both Serers and non-Serers (including President Sall, whose wife is Serer); so are the Cangin languages, whose speakers are ethnically Serers. Jola languages are widely spoken in the Casamance.

Several of the Senegalese languages have the legal status of "national languages": Balanta-Ganja, Hassaniya Arabic, Jola-Fonyi, Mandinka, Mandjak, Mankanya, Noon (Serer-Noon), Pulaar, Serer, Soninke, and Wolof.

Portuguese Creole, locally known as Portuguese, is a prominent minority language in Ziguinchor, regional capital of the Casamance, spoken by local Portuguese creoles and immigrants from Guinea-Bissau. The local Cape Verdean community speak a similar Portuguese creole, Cape Verdean Creole, and standard Portuguese. Portuguese was introduced in Senegal's secondary education in 1961 in Dakar by the country's first president, Léopold Sédar Senghor. It is currently available in most of Senegal and in higher education. It is especially prevalent in Casamance as it relates with the local cultural identity.[42]

 
Aerial view of Yoff Commune, Dakar

French is the only official language in the country, but a backlash in the form of a rising Senegalese linguistic nationalist movement supports the integration of Wolof, the common vernacular language of the country, into the national constitution.[43]

Senegalese regions of Dakar, Diourbel, Fatick, Kaffrine, Kaolack, Kedougou, Kolda, Louga, Matam, Saint-Louis, Sedhiou, Tambacounda, Thies and Ziguinchor are members of the International Association of Francophone regions

Largest citiesసవరించు

Senegal's capital of Dakar is by far the largest city in Senegal, with over two million residents.[44] The second most populous city is Touba, a de jure communaute rurale (rural community), with half a million.[44][45][better source needed]

మూస:Largest cities of Senegal

Religionసవరించు






 

Religion in Senegal (2013)[46]

  Islam (92%)
  Christianity (mostly Roman Catholicism) (7%)
  Traditional African religion and others (1%)
  Bahá'í Faith (0.2%)

Senegal is a secular state.[47] Islam is the predominant religion in the country, practiced by approximately 92% of the country's population; the Christian community, at 7% of the population, are mostly Roman Catholics but there are still diverse Protestant denominations. One percent have animist beliefs, particularly in the southeastern region of the country.[24] Some Serer people follow the Serer religion.[48][49]

 
The Great Mosque of Touba; home of the Mouride Sufi brotherhood, it is also one of the finest examples of Islamic architecture in Africa.
 
The Dakar Cathedral

A majority of the Muslims in Senegal are Sunni with Sufi influences. Islamic communities in Senegal are generally organized around one of several Islamic Sufi orders or brotherhoods, headed by a khalif (xaliifa in Wolof, from Arabic khalīfa), who is usually a direct descendant of the group's founder. The two largest and most prominent Sufi orders in Senegal are the Tijaniyya, whose largest sub-groups are based in the cities of Tivaouane and Kaolack, and the Murīdiyya (Murid), based in the city of Touba. 27% are nondenominational Muslims.[50]

The Halpulaar (Pulaar-speakers), composed of Fula people, a widespread group found along the Sahel from Chad to Senegal, and Toucouleurs, represent 23.8 percent of the population.[24] Historically, they were the first to become Muslim. Many of the Toucouleurs, or sedentary Halpulaar of the Senegal River Valley in the north, converted to Islam around a millennium ago and later contributed to Islam's propagation throughout Senegal. Success was gained among the Wolofs, but repulsed by the Serers.

Most communities south of the Senegal River Valley, however, were not thoroughly Islamized. The Serer people stood out as one of this group, who spent over one thousand years resisting Islamization (see Serer history). Although many Serers are Christians or Muslim, their conversion to Islam in particular is very recent, who converted on their own free will rather than by force, although force had been tried centuries earlier unsuccessfully (see the Battle of Fandane-Thiouthioune).[51]

The spread of formal Quranic school (called daara in Wolof) during the colonial period increased largely through the effort of the Tidjâniyya. In Murid communities, which place more emphasis on the work ethic than on literary Quranic studies, the term daara often applies to work groups devoted to working for a religious leader. Other Islamic groups include the much older Qādiriyya order and the Senegalese Laayeen order, which is prominent among the coastal Lebu. Today, most Senegalese children study at daaras for several years, memorizing as much of the Qur'an as they can. Some of them continue their religious studies at councils (majlis) or at the growing number of private Arabic schools and publicly funded Franco-Arabic schools.

Small Roman Catholic communities are mainly found in coastal Serer, Jola, Mankanya and Balant populations, and in eastern Senegal among the Bassari and Coniagui. The Protestant churches are mainly attended by immigrants but during the second half of the 20th century Protestant churches led by Senegalese leaders from different ethnic groups have evolved. In Dakar Catholic and Protestant rites are practiced by the Lebanese, Cape Verdean, European, and American immigrant populations, and among certain Africans of other countries as well as by the Senegalese themselves. Although Islam is Senegal's majority religion, Senegal's first president, Léopold Sédar Senghor, was a Catholic Serer.

Serer religion encompasses a belief in a supreme deity called Roog (Koox among the Cangin), Serer cosmogony, cosmology and divination ceremonies such as the annual Xoy (or Khoye) ceremony precided over by the Serer Saltigues (high priests and priestesses). Senegambian (both Senegal and the Gambia) Muslim festivals such as Tobaski, Gamo, Koriteh, Weri Kor, etc., are all borrowed words from the Serer religion.[52] They were ancient Serer festivals rooted in Serer religion, not Islam.[52]

The Boukout is one of the Jola's religious ceremonies.

There are small numbers of adherents of Judaism and Buddhism. Judaism is followed by members of several ethnic groups,[ఎవరు?] while Buddhism is followed by a number of Vietnamese.[ఉల్లేఖన అవసరం] The Bahá'í Faith in Senegal was established after 'Abdu'l-Bahá, the son of the founder of the religion, mentioned Africa as a place that should be more broadly visited by Bahá'ís.[53] The first Bahá'is to set foot in the territory of French West Africa that would become Senegal arrived in 1953.[54] The first Bahá'í Local Spiritual Assembly of Senegal was elected in 1966 in Dakar.[55] In 1975 the Bahá'í community elected the first National Spiritual Assembly of Senegal. The most recent estimate, by the Association of Religion Data Archives in a 2005 report details the population of Senegalese Bahá'ís at 22,000.[56]

Healthసవరించు

Life expectancy by birth is estimated to 57.5 years.[57] Public expenditure on health was at 2.4 percent of the GDP in 2004, whereas private expenditure was at 3.5 percent.[58] Health expenditure was at US$72 (PPP) per capita in 2004.[58] The fertility rate ranged 5 to 5.3 between 2005 and 2013, with 4.1 in urban areas and 6.3 in rural areas, as official survey (6.4 in 1986 and 5.7 in 1997) point out.[59] There were six physicians per 100,000 persons in the early 2000s (decade).[58] Infant mortality was at 77 per 1,000 live births in 2005,[58] but in 2013 this figure had dropped to 47 within the first 12 months after birth.[57] In the past 5 years infant mortality rates of malaria have dropped. According to a 2013 UNICEF report,[60] 26% of women in Senegal have undergone female genital mutilation.

Educationసవరించు

 
Students in Senegal

Articles 21 and 22 of the Constitution adopted in January 2001 guarantee access to education for all children.[61] Education is compulsory and free up to the age of 16.[61] The Ministry of Labor has indicated that the public school system is unable to cope with the number of children that must enroll each year.[61]

Illiteracy is high, particularly among women.[58] The net primary enrollment rate was 69 percent in 2005. Public expenditure on education was 5.4 percent of the 2002–2005 GDP.

మూలాలుసవరించు

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 "Senegal". International Monetary Fund. Retrieved 2008-10-09. Cite web requires |website= (help)
  2. "Definition of Senegal". The Free Dictionary. Retrieved 6 November 2013. Cite web requires |website= (help)
  3. "Define Senegal". Dictionary.com. Retrieved 6 November 2013. Cite web requires |website= (help)
  4. Janet H. Gritzner, Charles F. Gritzner – 2009, Senegal – Page 8
  5. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; fas అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  6. Klein, Martin A., Islam and Imperialism in Senegal: Sine-Saloum, 1847–1914, p. 7, Edinburgh University Press (1968) ISBN 0-8047-0621-2
  7. Gravrand, Henry, La civilisation Sereer, Pangool, p. 13. Dakar, Nouvelles Editions Africaines (1990), ISBN 2-7236-1055-1
  8. "Slavery", Encyclopædia Britannica's Guide to Black History Archived 6 October 2014 at the Wayback Machine.
  9. 9.0 9.1 Charles, Eunice A. Precolonial Senegal: the Jolof Kingdom, 1800–1890. African Studies Center, Boston University, 1977. p. 3
  10. Ham, Anthony. West Africa. Lonely Planet. 2009. p. 670. ISBN 1-74104-821-4
  11. Research in African literatures, Volume 37. University of Texas at Austin, p. 8. African and Afro-American Studies and Research Center, University of Texas (at Austin) (2006)
  12. Diop, Cheikh Anta & Modum, Egbuna P. Towards the African renaissance: essays in African culture & development, 1946–1960, p. 28. Karnak House (1996). ISBN 0-907015-85-9
  13. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; ross అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  14. ""Goree and the Atlantic Slave Trade", Philip Curtin, History Net, accessed 9 July 2008". H-net.org. Retrieved 20 June 2010. Cite web requires |website= (help)
  15. Les Guides Bleus: Afrique de l'Ouest(1958 ed.), p. 123
  16. "Senegal in 1848" by Bruce Vandervort.
  17. Klein, Martin A. Islam and Imperialism in Senegal: Sine-Saloum, 1847–1914, Edinburgh University Press (1968). p. X ISBN 0-8047-0621-2
  18. Journal of the African Society (Volume 11 సంపాదకులు.). Africa: MacMillan. 1912. p. 476.
  19. 1851-1865 (PDF). University of Wisconsin-Madison Libraries. p. 167.
  20. A Critical bibliography of French literature: in three parts. The Twentieth. Edited by David Clark Cabeen, Richard A. Brooks, Douglas W. Alden
  21. Gordon, Jane (15 April 2008). A Companion to African-American Studies. John Wiley & Sons. p. 463. ISBN 9781405154666.
  22. "Uppsala Conflict Data Program: Senegal: Casamance, In-depth Developments since 2005", Conflict Encyclopedia
  23. "Senegal High Point". SRTM. Cite web requires |website= (help)
  24. 24.0 24.1 24.2 24.3 ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; cia అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  25. "Dakar, Senegal Climate Information – ClimateTemp.info, Making Sense of Average Monthly Weather & Temperature Data with Detailed Climate Graphs That Portray Average Rainfall & Sunshine Hours". ClimaTemps.com. 22 July 2011. Retrieved 29 March 2012. Cite web requires |website= (help)
  26. "Weather rainfall and temperature data". World Climate. Cite web requires |website= (help)
  27. 'Russia says factory ship was seized on Greenpeace's orders; Trawler held by Senegal over alleged illegal fishing' by John Vidal The Guardian (UK newspaper) 10 January 2014 page 23
  28. "OHADA.com: The business law portal in Africa". Retrieved 22 March 2009. Cite web requires |website= (help)
  29. "Economy of Senegal". www.chinadaily.com.cn. Retrieved 23 August 2017.
  30. "Peace Corps Senegal". Pcsenegal.org. Retrieved 20 June 2010. Cite web requires |website= (help)
  31. "World Population Prospects: The 2017 Revision". ESA.UN.org (custom data acquired via website). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved 10 September 2017.
  32. French: Peul; మూస:Lang-ff
  33. Gambia. CIA. The World Factbook
  34. Senegal (09/08), U. S. Department of State, archived
  35. Lebanese Immigrants Boost West African Commerce, By Naomi Schwarz, voanews.com, 10 July 2007
  36. Mercier, Paul (1965). Van den Berghe, Pierre (సంపాదకుడు.). Africa: Social Problems of Change and Conflict. San Francisco: Chandler Publishing Company. pp. 285–296. ASIN B000Q5VP8U.
  37. Phuong, Tran (9 July 2007). "Vietnamese Continue Traditions in Senegal". Voice of America. మూలం నుండి 11 July 2007 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 27 August 2008. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help)
  38. Fitzsimmons, Caitlin (17 January 2008). "A troubled frontier: Chinese migrants in Senegal" (PDF). South China Morning Post. మూలం (PDF) నుండి 11 May 2011 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 31 March 2009. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help)
  39. "Boost for the reintegration of Mauritanian returnees". UNHCR News. 26 November 2008. Retrieved 12 January 2010.
  40. "World Refugee Survey 2008". U.S. Committee for Refugees and Immigrants. 19 June 2008. మూలం నుండి 28 May 2010 న ఆర్కైవు చేసారు. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help); Cite news requires |newspaper= (help)
  41. National African Language Research Center. "Wolof". Madison: University of Wisconsin. Cite web requires |website= (help); Missing or empty |url= (help)
  42. José Horta (12–25 ఏప్రిల్ 2006). "A Língua Portuguesa no Senegal". Instituto Camões. మూలం నుండి 4 మార్చి 2016 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 10 డిసెంబర్ 2014. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help); Cite web requires |website= (help)
  43. Pierre Cherruau (19 August 2012). "Le Sénégal est-il encore un pays francophone?". Retrieved 19 August 2012. Cite web requires |website= (help)
  44. 44.0 44.1 Agence Nationale de la Statistique et de la Démographie (2005). "Situation économique et sociale du Sénégal" (PDF) (French లో). Government of Senegal. మూలం (PDF) నుండి 25 June 2008 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 18 November 2008. Cite web requires |website= (help)CS1 maint: unrecognized language (link)
  45. Forsberg, Jan. "Cities in Senegal". Retrieved 18 November 2008. Cite web requires |website= (help)
  46. "The World Factbook — Central Intelligence Agency". www.cia.gov. Retrieved 23 August 2017.
  47. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; Constitution of Senegal అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  48. Conklin, Alice L. A Mission to Civilize: The Republican Idea of Empire in France and West Africa, 1895–1930. Stanford University Press, 1997. ISBN 0-8047-2999-9. p. 27.
  49. Lewis, M. Paul (ed.), 2009. Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International
  50. "Chapter 1: Religious Affiliation". Pewforum.org. 9 August 2012. Retrieved 23 August 2017.
  51. Hans Bressers; Walter A. Rosenbaum (2003). Achieving Sustainable Development: The Challenge of Governance Across Social Scales. Greenwood Publishing Group. pp. 151–. ISBN 978-0-275-97802-0.
  52. 52.0 52.1 Diouf, Niokhobaye, « Chronique du royaume du Sine, suivie de Notes sur les traditions orales et les sources écrites concernant le royaume du Sine par Charles Becker et Victor Martin (1972)», . (1972). Bulletin de l'IFAN, tome 34, série B, no 4, 1972, pp. 706–7 (pp. 4–5), pp. 713–14 (pp. 9–10)
  53. 'Abdu'l-Bahá (1991) [1916–17]. Tablets of the Divine Plan (Paperback సంపాదకులు.). Wilmette, IL: Bahá'í Publishing Trust. pp. 47–59. ISBN 0-87743-233-3.
  54. Hassall, Graham (c. 2000). "Egypt: Baha'i history". Asia Pacific Bahá'í Studies: Bahá'í Communities by country. Bahá'í Online Library. Retrieved 24 May 2009.
  55. Bahá'í International Community (28 డిసెంబర్ 2003). "National communities celebrate together". Bahá'í International News Service. మూలం నుండి 12 జనవరి 2013 న ఆర్కైవు చేసారు. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help)
  56. "Most Baha'i Nations (2005)". QuickLists > Compare Nations > Religions >. The Association of Religion Data Archives. 2005. Retrieved 4 July 2009.
  57. 57.0 57.1 (French లో) ANSD Archived 17 January 2012 at the Wayback Machine. Retrieved 10 December 2013.
  58. 58.0 58.1 58.2 58.3 58.4 "Human Development Report 2009 – Senegal". Hdrstats.undp.org. మూలం నుండి 15 July 2010 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 20 June 2010. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help); Cite web requires |website= (help)
  59. "Archived copy" (PDF). మూలం (PDF) నుండి 13 November 2013 న ఆర్కైవు చేసారు. Retrieved 27 January 2014. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help); Cite web requires |website= (help)CS1 maint: archived copy as title (link)
  60. UNICEF 2013, p. 27.
  61. 61.0 61.1 61.2 "Senegal". 2005 Findings on the Worst Forms of Child Labor. Bureau of International Labor Affairs, U.S. Department of Labor (2006). This article incorporates text from this source, which is in the public domain. Archived 9 January 2014 at the Wayback Machine.

బయటి లింకులుసవరించు

Senegal గురించిన మరింత సమాచారము కొరకు వికీపీడియా యొక్క సోదర ప్రాజెక్టులు:అన్వేషించండి

  నిఘంటువు నిర్వచనాలు విక్క్షనరీ నుండి
  పాఠ్యపుస్తకాలు వికీ పుస్తకాల నుండి
  ఉదాహరణలు వికికోటు నుండి
  మూల పుస్తకాల నుండి వికి మూల పుస్తకాల నుండి
  చిత్రాలు మరియు మాద్యమము చిత్రాలు మరియు మాద్యమము నుండి
  వార్తా కథనాలు వికీ వార్తల నుండి

ప్రభుత్వం


"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=సెనెగల్&oldid=2619892" నుండి వెలికితీశారు